ćwiczenia z pamięci

Fot.własna


Młodzi policjanci z drogówki, uśmiechnięci od ucha do ucha, przyjechali po pół godzinie.
- Eee, to wystarczyło spisać oświadczenie.
- Nie, nie wystarczyło. Chcę to zgłosić!
- Taaaaa jest!!! - śmieją się brązowe oczy, zabrakło tylko salutowania - Proszę prawo jazdy, ubezpieczenie i dowód rejestracyjny.
Podaję.
- To co? Mandat?- szczerzy się jak w reklamie pasty do zębów stróż prawa drogowego.
Nie bardzo rozumiem, o co mu chodzi? Patrzę na niego zdziwiona.
- Podała mi pani dowód, ja chciałem prawo jazdy - oczy skrzą się jak śnieg w słońcu.
Policyjny radiowóz, świstek bez żadnego podpisu czy stempelka o zgłoszeniu kolizji i mijający czas.
- Jak pani będzie jechać zgłosić szkodę, to niech pani uważa, tam jest wąski parking.
- Chce pan powiedzieć, żebym uważała, bo mogą mnie znów stuknąć?
- Nooo, może stukną z drugiej strony, to się wyprostuje z tej drugiej.
Ciekawe, gdyby na moim miejscu był mężczyzna, czy pan policjant też by pozwolił sobie na takie żarty? Mnie wcale nie było do śmiechu.
I wiecie co? Dobrze, że spisałam numer rejestracyjny taksówkarza, który wgniótł mi drzwi. W Compensie okazało się, że uroczy pan policjant nie wpisał numeru polisy.
I tu przypomniało mi się powiedzenie, które w mojej głowie brzmi po rosyjsku:
Dowierzać, ale sprawdzać.
I jeszcze taka refleksja:
Chcę wierzyć w to, że w całym tym zdarzeniu pierwsze skrzypce zagrał mój urok, a nie niekompetencja policjanta o ciemnych jak kawa oczach.;)